بدخواهانِ نادان پنداشتند با دامن زدن به آتشِ تفرقه و گسیلِ مزدورانِ و خائنانِ بیشرف، میتوانند تار و پودِ بافته از غیرتِ ملی و پیوندهایِ ناگسستنیِ این سرزمینِ کهن را از هم بگسلند، امروز اما در برابرِ موجِ خروشانِ ارادهیِ پولادینِ ملتِ ایران، چون غباری بیمقدار در صحرایِ زمان محو گشتند. آنان که سودایِ برهم زدنِ نظم و امنیت را در سر میپروراندند، به یُمنِ بصیرتِ فرزندانِ غیورِ این دیار و رشادتِ حافظانِ امنیت، در نطفه خفه شدند.
و آنگاه که جنایتکارانه آمریکا و اسرائیل، در اوجِ استیصال و وقاحت، قصدِ جسارتِ مجدد داشتند و شغالانِ تروریست و اوباشِ فتنهگرِ خود را به صحنه فراخواندند، بارِ دیگر، تبلورِ حکمت و درایتِ ایرانی متجلی گشت. ملتی که میراثدارِ تاریخِ پر افتخارِ مقاومت است، در سرمایِ گزنده و بارانِ و در هیاهویِ موشکها و سایهیِ بمبها، با حضورِ آگاهانهیِ خود در پهنهیِ میادین و خیابانها، نه تنها مشتیِ دندانشکن بر دهانِ آمریکا و اسرائیل کوبید، بلکه بر پیمانِ خویش با استقلال و آزادیِ این سرزمینِ کهن، پای فشرد.
این حماسهیِ سترگ، محصولِ جهاد فی سبیل الله از سوی آحادِ ملت است؛ حماسهای که در تار و پودِ آن، نقشِ هر ایرانی، از هر قشر و با هر توانایی، چونانِ تار و پودی زرین، درخشان است. از فرزندانِ دلاورِ نیروهایِ مسلح و حافظانِ سرافرازِ امنیت در خطوطِ مقدمِ دفاع، تا بسیجیان صبوری که در ایست و بازرسیها و نقاطِ حساس، پاسدارِ آرامشِ شب و روزند؛ و در این میان، راویانِ صادقِ این حماسه در عرصهیِ فیلم و تصویر، با ثبتِ هنرمندانهیِ لحظاتِ نابِ این ایثار، در قالبِ مستندهایِ حماسی، ارادهیِ ملی را در قابِ قابها جاودانه ساختند. چه دلنشین است صدایِ قلمهایی که بر لوحِ کاغذ، و قلمهایی که بر سنگ و فلز، نقشِ حماسهها را نگاشتند؛ چه پرشکوه است بانگِ شاعرانی که با اشعارِ آتشینِ خویش، روحِ مقاومت را در کالبدِ جامعه دمیدند؛ چه پرمحتواست سخنانی که در جمعِ مشتاقان، شورِ ایثار را برانگیخت؛ و چه ستودنی است تلاشِ مدیرانِ گروههایِ مردمی که با مدیریتِ داوطلبان، نظم و انسجام را در این رزمِ همگانی حفظ کردند. و چه زیباست نقشِ دستانِ سخاوتمندی که در لشکرگاهها و مراکزِ حمایتی، با عشق و ارادت، در تامین غذایِ رزمندگان و نیروهایِ امنیتی می کوشند؛ رسانهها نیز چه در انتشار اخبارِ لحظه به لحظه، و چه نماهنگهایِ الهامبخش، نقشی بیبدیل در آگاهیبخشی عمومی و انعکاسِ شکوهِ این مقاومت ایفا کردند. * اینان، سربازانِ بیادعایِ جبههیِ فرهنگی، اجتماعی و اقتصادیِ این نبردِ مقدساند.
در کنارِ این دلیر مردان و شیر زنان، حضورِ خانوادههایِ فهیم و کودکانِ پرشوری که با درکِ اهمیتِ زمان، بی هراس از بمبها، موشک، برف و باران، پدران و مادرانِ خویش را در این یاری رساندنها همراهی کردند، جلوهای دیگر به این مقاومتِ ملی بخشید. * اما صد افسوس که عدهای قلیل، با وجودِ مشاهدهیِ آشکارِ حقایق و شنیدنِ ندایِ وجدانِ خویش، در خانههایِ خویش ماندند و تنها به نظارهیِ اخبار نشستند. آنان که تواناییِ یاری رساندن داشتند، اما در این آزمونِ بزرگِ ملی، از حضورِ فعال بازماندند. بیشک، هنگامی که غبارِ این فتنه فرو نشیند و پیروزی، چونانِ خورشیدِ تابان، بر این سرزمین بتابد، این سکوت و انفعال، برایشان به سانِ خاری در گلو و شرمی در دل خواهد ماند؛ چرا که در بزنگاهِ تاریخیِ دفاع از وطن، سهمِ آنان، تنها تماشائی بود بدون همراهی.
ملتِ سترگ و غیور ایران، شایستهیِ بهترینهاست؛ ملتی که چونانِ کوهی استوار، در برابرِ طوفانِ حوادث می ایستد و تن به ذلت نمی دهد. ملتی که با ایستادگیِ بیبدیل خویش، تار و پودِ فتنه را از هم گسست و حماسهای ماندگار آفرید. این ملتِ سرافراز و صبور به جد شایسته دولتمردان و حکومتی است که با از خود گذشتگی و پرهیز از منفعت طلبی و رانت خواری، چونان خورشید، همگان را از نورِ عدل و رفاه بهرهمند سازد و متواضعانه و خاضعانه قدردانِ این همه ایثار و پایداری باشد؛ حکومتی که یادگارِ واقعی خونِ شهدا و این همه فداکاری باشد.
به امیدِ فردایی که در پرتوِ اتحاد و همدلی، ایرانِ سرافراز، چونانِ نگینی درخشان بر تارکِ جهان بدرخشد و جنایتکارانی امثال آمریکا و اسرائیل، هرگز جسارتِ و نگاهِ چپ به این ملکِ اهورایی را نکنند.
والسلام
احمد ناطقی
اسفند ۱۴۰۴
نظر شما