ما هم که بازش نکردیم، هیچ. بسته‌تر هم کردیم و حالا عوارض می‌گیریم روزی هم به‌عنوان «روز موشک صورتی» را به‌نام روز دیگر دختر به تقویم اضافه می‌کنیم.

یعنی ما تا آنجای جنگ که حرف ترامپ این بود، تقریباً نیروی دریایی و سپاه و هوافضا و توان موشکی‌مان نابود شده بود و نیرویِ پدافندی‌مان از بین رفته و از رو نقشه محو شده بودیم و... ولی باز هم ترامپ اصرار داشت تنگه را باز کنید!

اما حالا از ترامپ و وضعیتش چیزی نمی‌دانیم یا چاه دست‌شویی‌اش گرفته یا آبی نیست که دستش را بشوید و بمالد پشت شلوارش، فقط طی جلسه‌ای که با هفده هجده نفر از شخصیت‌های درونی‌اش داشته، به این نتیجه رسیده که: «می‌زنم». کجا را؟ خودش هم با این تعدد شخصیت نمی‌داند. فقط گفته می‌زنم، و می‌زنم.

یعنی از آن روزی که گفت زیرساخت‌ها را می‌زند، به هر در و تخته‌ای زد که اسمش هرچه بود، زیرساخت نبود. اما گفت نه، می‌آیم و زیرساخت می‌زنم. کِی؟ ۲۲ مارس گفت که ۴۸ ساعت وقت هست... ۲۶ مارس گفت ۵ روز... فردا گفت تا ۱۰ روز... تا ۴۸ ساعت... این سه‌شنبه نه، چهارشنبه‌ی آینده و بعدش هم شانزده بار تمدیدش کرد و حالا هیچ خبری نیست.

در واقع فرصت دادن‌های ترامپ مثل از شنبه شروع کردن‌های ماست، هی تمدید می‌شود، ولی هیچ وقت اجرایی نمی‌شود.

اما واقعاً کسی نیست که به او بگوید که در کشور ما قطعی کامل که رخ نمی‌دهد. زیرساخت برق ما رینگی است که از هر جایی به هر جای دیگر می‌توان برق فرستاد.

یعنی از این ۱۰۰ هزار مگاوات برقی که ظرفیت کل کشور است، ۴۰ درصد آن نیروگاه‌های سیکل ترکیبی است و باقی از از گاز و بخار آب هستند و همه به‌هم متصل.

امیدواریم با دانستن این موارد که خیلی هم ساده نیستند، خیلی و خیلی به این تمدیدهای تاریخ زدنش اضافه کند. مثلاً تا آخر عمرش که از وقتی هشتاد را رد کرده، دیگر به این عدد آی‌کیو هم نخواهد رسید.

حالا هی پایان توییت‌هایت بنویس «رئیس‌جمهور دونالد جی. ترامپ» شبیه بچه‌ای که عاشق لفظ پرزیدنت است. تازه هیچ‌چیزی هم که نشد، آتش‌بس کرد که بگوید آی ام قوی!

راستی این آتش‌بس نیست، سکوت صحنه‌ نبرد است.