کتاب «هشتهزار و چند آرزو» نوشته الهه آخرتی، کشکولِ همه کتابهایی بود که از ماجرای بوسنی خوانده بودم. هم سفرنامه بود، هم روایت، هم تاریخ و هم خاطرهنگاری.
