اگر روبهروی یکی از تابلوهای علیمحمد شیخی بایستی، چشمات جایی برای مکث پیدا نمیکند؛ رنگها هجوم میآورند، نشانهها از هر سو سر برمیآورند و خطها مدام چیزی را قاب میگیرند و رها میکنند. این بیقراری، امضای او بود؛ نقاشی که بوم را خلوت نمیخواست. نقاشی که صبح ۱۴ اردیبهشت و پس از ماهها تحمل رنج بیماری به دیدار معبودش شتافت.
