هنرمندان در بزنگاههای تاریخی و اجتماعی، زبان مردماند؛ در لحظاتی که کلمات معمولی ناتوان میمانند، آنها با قلم، صدا، تصویر یا نغمه، درد و امید جامعه را بازتاب میدهند. آفرینش هنری در چنین زمانهایی نه فقط واکنشی احساسی، بلکه نوعی مسئولیت اجتماعی و فرهنگی است؛ هنرمند با اثر خود میتواند افکار عمومی را بیدار کند، روایتهای رسمی را به چالش بکشد و حقیقت را در لباسی شاعرانه یا استعاری به تصویر بکشد. گاه یک تابلو، فیلم یا شعر، بیش از صدها سخنرانی، وجدان جمعی را تکان میدهد و نشان میدهد که هنر، در لحظههای بحران، صدای وجدان جامعه است.
