سارا ذوقی، کارگردان نمایش «خیالستون» در بیست‌ویکمین جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران-مبارک، در گفت‌وگو با روابط عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، درباره شکل‌گیری ایده این نمایش اظهار کرد: ایده «خیالستون» زمانی شکل گرفت که برای همراهی با کودکان میناب به این شهر سفر کرده بودم. در آن روزها، بچه‌ها از من که معلم و مربی آن‌ها بودم، می‌پرسیدند دوستانشان کجا رفته‌اند، آیا حالشان خوب است، اکنون چه می‌کنند و آیا هنوز می‌توانند کنار هم بازی کنند؟ «خیالستون» پاسخی به پرسش‌های ذهنی این کودکان است؛ نمایشی که از جایی خیالی روایت می‌کند که کودکان شهید به آن وارد شده‌اند، حالشان خوب است، کنار یکدیگر هستند و آرزوهایشان برآورده می‌شود.

او با اشاره به دغدغه خود برای همراهی با کودکان میناب بیان کرد: وقتی می‌گویم در کنار بچه‌های میناب بودم، بسیاری تصور می‌کنند فعالیت من در حوزه کاردرمانی است؛ درحالی‌که من صرفاً تلاش می‌کنم دوست خوبی برای بچه‌ها باشم. به واسطه فعالیت‌هایم در حوزه کودک، از جمله قصه‌گویی و نمایش خلاق، تصمیم گرفتم پس از حادثه مدرسه شجره طیبه نیز در همین قالب کنار آن‌ها قرار بگیرم. هدف و دغدغه اصلی من، خوب کردن حال بچه‌ها بود.

ذوقی با بیان اینکه «خیالستون» از ابتدا برای حضور در جشنواره ساخته نشده است، گفت: اگرچه بسیار خوشحالم که این نمایش در جشنواره تهران مبارک پذیرفته شده، اما هدف اولیه‌ام اجرای آن در میان کودکان میناب بود. اینکه فرصت پیدا کردیم اثر را در جشنواره محک بزنیم و آزمون‌وخطا کنیم، برایم بسیار ارزشمند است؛ بااین‌حال، همچنان دغدغه اصلی‌ام این است که هرچه زودتر نمایش را نزد بچه‌ها ببرم و آن را به خودشان نشان بدهم.

روایت مستند زندگی چهار دانش‌آموز شهید در قالب عروسک

کارگردان «خیالستون» با اشاره به پژوهش‌های انجام‌شده برای طراحی شخصیت‌های نمایش توضیح داد: مدرسه شجره طیبه در مجموع ۱۲۰ دانش‌آموز شهید داشته است که در نمایش «خیالستون» روایت چهار نفر از آن‌ها را روی صحنه می‌بینیم. روایت‌ها و المان‌هایی که در نمایش استفاده کرده‌ایم، بر اساس واقعیت و مستندات هستند. برای شناخت زندگی این بچه‌ها، در میناب و از طریق روایت‌های مختلف، درباره علایق، اخلاق، رفتار و حتی شیوه صحبت کردن آن‌ها با دوستانشان تحقیق کردم.

او افزود: برای مثال، مهدیس نظری به نقاشی و اسکیت علاقه زیادی داشت، رنگ صورتی را دوست داشت و دختری بسیار مهربان بود. حتی در شیوه صحبت کردن او با دوستانش نیز ویژگی‌هایی وجود داشت که تلاش کردیم در نمایش به آن‌ها توجه کنیم. این پژوهش‌ها کمک کرد متن نمایش پخته‌تر شود؛ زیرا معتقد بودم تا زمانی که این بچه‌ها را به‌خوبی نشناخته‌ام، درست نیست درباره آن‌ها نمایش بسازم.

ذوقی درباره روند تولید این اثر گفت: کل پکیج نمایش در مدت یک ماه آماده شد. به دلیل زمانی که برای شناخت و تحقیق درباره این کودکان صرف کردم، نگارش متن تا روزهای پایانی طول کشید. متن دو روز پس از پایان نگارش وارد مرحله ضبط در استودیو شد و پس از آن عروسک‌گردان‌ها کار خود را آغاز کردند. به همین دلیل، روند تولید بسیار فشرده بود.

وی با تأکید بر اینکه شخصیت‌پردازی نمایش بر پایه زندگی واقعی کودکان انجام شده است، بیان کرد: در این اثر، روایت چهار دانش‌آموز شهید، با توجه به علایق و ویژگی‌های واقعی آن‌ها بازآفرینی شده است. همچنین با خانواده‌های این کودکان گفت‌وگو کردیم تا شناخت دقیق‌تری از زندگی و شخصیتشان به دست آوریم.

جشنواره؛ فرصتی برای معرفی نسل جوان به دنیای حرفه‌ای هنر

این کارگردان جوان درباره جایگاه جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران-مبارک در هنرهای نمایشی گفت: به‌عنوان عضوی جوان از این جشنواره، ترجیح می‌دهم خودم را از همین منظر معرفی کنم؛ چراکه ۲۲ سال دارم و به‌تازگی در آستانه فارغ‌التحصیلی هستم. به نظرم جشنواره، به‌ویژه برای جوانان، یکی از بسترهای ضروری برای معرفی خود به دنیای جدی، حرفه‌ای و واقعی هنر است.

او ادامه داد: در جشنواره‌ها، مخاطبان تخصصی حضور دارند؛ افرادی که در حوزه عروسکی، کارگردانی و دیگر بخش‌های هنرهای نمایشی فعالیت می‌کنند. دیده شدن یک اثر از سوی این افراد می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد و فرصتی برای ادامه مسیر حرفه‌ای هنرمند فراهم کند. شاید در نهایت بتوانیم با همین معرفی، شرایط اجرای عمومی اثر را فراهم کنیم و آن را به مخاطبان بیشتری نشان دهیم. به همین دلیل، محک زدن خود در جشنواره‌ها، به‌ویژه برای نسل جوان، اهمیت زیادی دارد.

امید به حمایت حوزه هنری برای اجرای عمومی «خیالستون»

او با اشاره به برنامه خود برای اجرای عمومی نمایش بیان کرد: در مرحله بعد، برای رساندن «خیالستون» به اجرای عمومی، حوزه هنری یکی از مجموعه‌هایی است که امیدوارم بتواند به ما کمک کند. این ظرفیت وجود دارد که با حمایت چنین مجموعه‌هایی، نمایش به دست کودکان بیشتری برسد. یکی از مهم‌ترین اهدافم این است که بتوانیم اثر را در میناب اجرا کنیم و آن را به کودکانی نشان دهیم که این روایت از دل پرسش‌ها و دغدغه‌های خودشان شکل گرفته است.