به گزارش روابط عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، بیستمین جلسه از سلسله نشست‌های «شاهنامه‌خوانی» روز شنبه ۱۱ مهرماه ۱۴۰۵ با تدریس یوسفعلی میرشکاک، شاعر و پژوهشگر، به همت دفتر پاسداشت زبان فارسی در سالن سلمان هراتی حوزه هنری برگزار شد.
میرشکاک در ادامه جلسات شاهنامه‌خوانی با اشاره به موضوع زن‌ستیزی در متون کهن ادبی فارسی، عنوان کرد: اگر شما سندبادنامه را بخوانید، متوجه می‌شوید که زن‌ستیزی قوم عرب چگونه شیوع پیدا کرده است. در «مرزبان‌نامه» و «هزار و یک شب» هم می‌شود این زن‌ستیزی را دید.
او در ادامه به بیان موضوع زن‌ستیزی در شعر شاعران فارسی‌زبان پرداخت و گفت: متأسفانه به جز اشعار خواجه حافظ شیرازی، اشعار فارسی لبریز از ناسزا و زن‌ستیزی نسبت به خانم‌هاست. دلیل خیلی از این ناسزاها این است که در عالم واقع زورشان به خانم‌ها نرسیده است، بنابراین روی آورده‌اند به توهین کردن به آن‌ها.
این پژوهشگر ادبیات در ادامه این موضوع، به شعری از «انوری» به‌عنوان شاهد مثال اشاره کرد:
«زن چو میغ است و مرد چون ماه است / ماه را تیرگی ز میغ بود
بدترین مرد اندر این عالم / به بهینه زنان دریغ بود»
میرشکاک با بیان نقد این تفکر و رویکرد فردوسی، عنوان کرد: قوم ایرانی چنین نبودند اما چنین شدند؛ اما فردوسی در شاهنامه کاری به این موضوع ندارد و به اسطوره‌ها می‌پردازد.
این شاهنامه‌پژوه در بخش دیگری از این نشست، به نقد تعصب قوم ایرانی نسبت به اسطوره‌هایش پرداخت و اظهار کرد: متأسفانه ما اساطیرمان را آن‌طور که باید واکاوی نمی‌کنیم. به این دلیل که تعصبمان هنوز نسبت به اسطوره‌ها، تعصب اسوه‌ای است. ما هنوز اسطوره را اسوه می‌بینیم؛ یعنی تعصب ما روی رستم، یک جور تعصب دینی است.
نظر شما