به گزارش روابط عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، این برنامه عصر دوشنبه ۶ مهر ۱۴۰۵ با حضور جمعی از علاقه‌مندان هنر در گالری خانه (موزه موقت میناب) حوزه هنری و در حاشیه نمایشگاه آثار نقاشان معاصر ایران برگزار شد.

در این رویداد، مهران مهرنیا با ساز تار، رضا مهدوی با سنتور و احمد رمضی با سه‌تار به اجرای تکنوازی و بداهه‌نوازی پرداختند و بخشی از ظرفیت موسیقی برای همراهی با پویش «مدرسه میناب» به کار گرفته شد.

از دل آثار «مدرسه میناب» به موسیقی رسیدیم

احمد رمضی، نوازنده سه‌تار، در حاشیه این رویداد با اشاره به برگزاری نمایشگاه «مدرسه میناب» گفت: جمعی از نقاشان و هنرمندان متعهد برای موضوع میناب پای کار آمدند و بزرگان و هنرمندان این حوزه با آثار خود به این جریان و به بچه‌های میناب و شهدای عزیز ادای دین کردند.

رمضی درباره اجرای موسیقی در این برنامه توضیح داد: قطعه‌ای که اجرا می‌شود، اختصاصاً درباره میناب نیست و اجرای ما به صورت بداهه است. پیش از برنامه، در نمایشگاه حضور داشتم و آثار و تابلوهای اینجا را تماشا کردم. قرار است از فضای این آثار و حسی که از آن‌ها دریافت می‌کنیم، برای اجرای موسیقی الهام بگیریم.

این نوازنده سه‌تار افزود: بداهه‌نوازی به این معناست که نوازنده با داده‌ها و تجربیاتی که در اختیار دارد، در همان لحظه و متناسب با فضای موجود به اجرای موسیقی می‌پردازد. این تجربه جالبی است و امیدوارم این جریان در ادامه نیز ادامه‌دار باشد و بتوانیم چراغ این حرکت را با همراهی دوستان روشن نگه داریم.

«مدرسه میناب» می‌تواند الگویی برای دیگر نهادها باشد

رضا مهدوی، نوازنده سنتور، نیز درباره برگزاری این نمایشگاه اظهار کرد: برگزاری این نمایشگاه اتفاق بسیار خوبی است و باید اقدامات بیشتری برای کودکان ایران که در جریان جنگ جان خود را از دست دادند، انجام شود؛ همان‌طور که کودکان غزه نیز در جریان این درگیری‌ها جان خود را از دست داده‌اند.

او با اشاره به کودکان میناب و دیگر کودکانی که در جریان حملات جان باختند، افزود: کودکانی که در خانه، کلاس‌های آموزشی، خیابان یا در کنار خانواده‌های خود بودند و جان خود را از دست دادند، نشان می‌دهند که کودکان نیز از آسیب‌های جنگ در امان نمانده‌اند.

مهدوی ادامه داد: این نمایشگاه اگرچه در وهله نخست حرکتی نمادین و سمبولیک است که در جای خود ارزشمند و مغتنم به شمار می‌رود، اما می‌تواند به الگویی برای دیگر نهادها و سازمان‌ها تبدیل شود تا در سراسر کشور چنین حرکت‌هایی را در ابعاد گسترده‌تر دنبال کنند.

این نوازنده سنتور با اشاره به نقش حوزه هنری در جریان‌های فرهنگی و هنری کشور گفت: حوزه هنری از ابتدای شکل‌گیری خود پس از انقلاب اسلامی، دو هدف مهم یعنی الگوسازی و نمونه‌آفرینی را دنبال کرده است و امروز نیز پس از ۴۷ سال این مسیر را ادامه می‌دهد.

او در پایان خاطرنشان کرد: دوستان و هنرمندانی که در مراکز مختلف فعالیت می‌کنند، دغدغه‌های مشابهی دارند و امروز شاهد هستیم که این دغدغه‌ها در قالب فعالیت‌های فرهنگی و هنری مختلف به شکل خوبی دنبال می‌شود.

همچنین مهران مهرنیا، نوازنده تار، با اشاره به ضرورت توجه بیشتر به کودکان و خانواده‌های آسیب‌دیده میناب گفت: در مجموع در حق بچه‌های میناب کوتاهی می‌شود و این کارها کم است؛ چه در سطح داخلی و چه در سطح بین‌المللی. چرا که فاجعه میناب، فاجعه‌ای است که سابقه تاریخی نداشته است. بچه‌هایی که هیچ گناهی در هیچ زمینه‌ای نداشتند، به شکل خیلی مظلومانه‌ای از دست رفتند.

مهرنیا درباره قطعه‌ای که در این برنامه اجرا کرد، توضیح داد: یک عادت شنیداری در فرهنگ موسیقی سنتی ایران وجود دارد که معمولاً فواصل ماهور و چهارگاه نشاط‌آور است و فواصل شوشتری غمگین‌تر. البته نقیض آن هم وجود دارد، اما بسیار متداول است که شوشتری و بختیاری را در نغمه‌های سوگ داشته باشیم. من هم برای این موسیقی، شعری از استاد سایه را انتخاب کردم.