به گزارش روابط عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، نخستین گردهمی تخصصی «طنزچین» عصر روز شنبه ۳۱ شهریورماه با حضور جمعی از نویسندگان، طنزپردازان، شاعران و علاقهمندان به ادبیات طنز در سالن استاد طاهره صفارزاده حوزه هنری انقلاب اسلامی برگزار شد.
مهدی فرجاللهی، طنزپرداز و مدرس این نشست، با بیان اینکه سلسلهنشستهای «طنزچین» با هدف تمرکز بر ابعاد فنی، مهارتی و کاربردی کوتاهنویسی پایهگذاری شده است، گفت: رویکرد ما در این جلسات تلفیقی از مباحث تکنیکی و کارگاهی است؛ به این صورت که در بخش ابتدایی نشستها به بررسی اصول و فنون نگارش کوتاه میپردازیم و در ادامه، بخش اصلی زمان به خوانش، نقد، بررسی و صیقلدادن آثار اعضا با همراهی استادان و صاحبنظران حاضر در جلسه اختصاص پیدا میکند.
وی با اشاره به ماهیت گردهمی و اهمیت تبادل تجربه میان نسلهای مختلف طنزنویسان افزود: در کنار وجه آموزشی، مهمترین دستاورد این نشستها ایجاد همافزایی ادبی و ایجاد فضایی پویا و صمیمی برای اهالی قلم است تا فارغ از دغدغههای روزمره، به خلق و پرورش ایدههای نو بپردازند. حضور پیشکسوتان، شاعران، داستاننویسان و مترجمان در کنار نوآمدگان، بستر کمنظیری برای ارتقای سطح نگارش اعضا فراهم میکند.
مدرس گردهمی طنزچین با اعلام حمایت دفتر طنز حوزه هنری از آثار برگزیده و مستعد اظهار داشت: آثاری که به لحاظ کیفی و کمی ظرفیت کتابشدن داشته باشند، برای انتشار ازسوی انتشارات سوره مهر مورد حمایت قرار خواهند گرفت. همچنین تلاش میکنیم مجموعهای منتخب و فاخر از آثار کوتاه اعضای کارگاه گردآوری کنیم؛ البته انتشار اثر نیازمند نهایت سختگیری، وسواس ادبی و غربالگری دقیق است؛ چراکه اثر مکتوب شناسنامه و میراث ماندگار نویسنده خواهد بود.
وی در ادامه با تشریح گونههای مختلف کوتاهنویسی ازجمله کاریکلماتور، داستانک، شعرهای بسیار کوتاه، تکبیت، شوخینویسی و کپیرایتینگ گفت: کوتاهنویسی یکی از تأثیرگذارترین و رایجترین فرمهای ادبیات معاصر در سطح جهان است و تسلط بر آن، درک اقتصاد کلمه را در نویسنده تقویت میکند. نویسندهای که ارزش و رسالت واژهها را بشناسد، حتی در نگارش رمانها و متون بلند نیز از پرگویی و حشو پرهیز میکند و اثری خشتبهخشت و منسجم پدید میآورد.
فرجاللهی با تحلیل تاریخچه و چیستی کاریکلماتور و نقش پرویز شاپور و احمد شاملو در شکلگیری و تثبیت این گونه ادبی یادآور شد: کاریکلماتور فراتر از یک قالب تکبعدی است و طیفی گسترده از تصویرسازیهای شاعرانه، شوخطبعیهای نغز و مفاهیم غنایی را دربرمیگیرد؛ از این رو، مرزبندیهای صلب نمیتواند گستره معنایی این نوع نگارش را محدود سازد.
وی همچنین به تبیین وجوه تمایز داستانک و داستان بلند پرداخت و گفت: اگر رمان را مانند یک زمین فوتبال کامل با تمامی جزئیات و گستردگی بدانیم، داستانک شبیه بازی فوتسال یا گلکوچک است که در آن مجال پرداخت بسیار اندک و موجز است اما تمامی مؤلفههای بنیادین پیرنگ، شخصیت و نقطه اوج در فشردهترین شکل ممکن باید حضور داشته باشند.
مدرس گردهمی طنزچین با اشاره به ضرورت ماندگاری آثار طنز تصریح کرد: پرداختن به موضوعات روز جامعه و زبان حال مردم امری شایسته است اما تکیه صرف بر تاریخمصرفها آفت طنز به شمار میرود. طنزپرداز برجسته مانند بزرگان ادبیات کلاسیک، بهجای هجمه مستقیم به اشخاص و رویدادهای گذرا، به نقد رذایل، خلقیات و صفات بنیادین انسانی میپردازد تا اثرش در گذر زمان جاودانه و راهگشا بماند.
وی با تأکید بر همنشینی جهانبینی و مهارتهای فنی در خلق اثر طنز اظهار داشت: تکنیک و رعایت دقیق ساختارهای ادبی شرط لازم برای ورود به ساحت نویسندگی است اما آنچه به اثر عمق و اثرگذاری میبخشد، آبشخور فکری، وسعت نگاه و پاکی ذهن نویسنده است. طنزنویس برای خلق زبانی تازه، باید چشم به زاویههای پنهان زیست روزمره بدوزد و این ایدهها را با تسلط بر شگردهایی نظیر اغراق، تناقض، حسن تعلیل و ایجاز به بار بنشاند.
در پایان این گردهمی، حاضران و صاحبنظران به معرفی خود و ارائه دیدگاههایشان درباره جایگاه سوژهیابی در طنز پرداختند و مقرر شد اعضای کارگاه با نگارش و ارائه تمرینهای کوتاهنویسی بر مبنای شگردهای مطرحشده، در نشستهای آتی حضور یابند.
دفتر طنز حوزه هنری نشستها و دورههای دیگری همچون «در حلقه رندان»، «بازار تماشا»، «قلمه»، «طنزآمیز»، «طنزینما»، «طنزخوانه» و «مکتبخانه طنز» را نیز برگزار میکند تا زمینهای آموزشی و تعاملی برای فعالان و علاقهمندان این حوزه در همه زمینهها فراهم شود.
نظر شما