به گزارش روابط عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، مراسم رونمایی از کتاب «تا بهمن سیگار نمی‌کشم» به همت حوزه هنری قزوین و با حضور جمعی از مسئولان، اصحاب رسانه و پیشکسوتان دفاع مقدس در قزوین برگزار شد.

این کتاب به قلم حمیدرضا ملازینل و بر اساس خاطرات فرج‌الله فصیحی رامندی، آزاده سرافراز قزوینی، تدوین شده و حاصل ساعت‌ها گفت‌وگو و بازخوانی خاطرات او از دوران اسارت است.

فصیحی رامندی در این مراسم درباره ماجرای نام‌گذاری کتاب گفت: پس از عملیات خیبر و در شرایطی که به دلیل مجروحیت در آسایشگاه مخصوص بودیم و شرایط معیشتی بسیار سختی داشتیم، هشت نخ سیگار برایم باقی مانده بود. یکی از همرزمان آزاده‌ام از من خواست تنها یک پک از سیگارم بزند، اما به دلیل دلبستگی به همان چند نخ باقی‌مانده، درخواستش را رد کردم.

وی ادامه داد: لحظاتی بعد احساس شرمندگی کردم و با خودم گفتم کسی که روزی در جبهه حاضر بود جانش را برای همرزمانش فدا کند، چگونه حالا به خاطر چند نخ سیگار از دادن یک پک به همرزمش بخل می‌ورزد؟ این تضاد رفتاری مرا آزار داد.

فصیحی رامندی افزود: به دنبال آن همرزم دویدم تا سیگارها را به او بدهم، اما او دیگر نپذیرفت. همان‌جا همه سیگارها را خرد کردم و برای تنبیه نفس و پایان دادن به این وابستگی با خود عهد کردم که «تا بهمن سیگار نکشم».

وی درباره معنای دوگانه عنوان کتاب نیز توضیح داد: در ابتدا منظورم از «بهمن» فقط ماه بهمن بود تا با تعیین یک زمان مشخص، ترک سیگار برایم ساده‌تر شود؛ اما پس از بازگشت به ایران، متوجه شدم برند سیگار «بهمن» نیز وجود دارد و این تقارن باعث شد عبارت «تا بهمن سیگار نمی‌کشم» معنای دوگانه‌ای پیدا کند.

حمیدرضا ملازینل، نویسنده کتاب، نیز با اشاره به روند شکل‌گیری این اثر گفت: ثبت خاطرات آزادگان تنها روایت یک داستان نیست، بلکه انتقال سبک زندگی و فرهنگ مقاومت به نسل‌های آینده است.

وی افزود: روایت‌های فصیحی رامندی مخاطب را علاوه بر رنج‌های دوران اسارت، با عزت‌نفس و کرامت انسانی رزمندگان ایرانی آشنا می‌کند.

مرتضی سرهنگی، نویسنده و پژوهشگر ادبیات پایداری، نیز در این مراسم با تأکید بر ضرورت ثبت خاطرات جنگ گفت: جنگ بیش از آنکه یک حادثه نظامی باشد، یک واقعه انسانی است که «قیمت تمام‌شده» سنگینی دارد.

وی ادامه داد: ادبیات پس از جنگ، تلاش بازماندگان برای ثبت هزینه‌ها و ناگفته‌هایی است که نباید در غبار زمان فراموش شوند.

سرهنگی با اشاره به تجربه کشورهای مختلف در ثبت خاطرات جنگ افزود: سربازان در سراسر جهان پس از بازگشت از میدان نبرد، دست به قلم می‌شوند تا آنچه بر آنها گذشته را برای آیندگان روایت کنند؛ این روایت‌ها سند زنده رنج‌ها و درس‌های جنگ است.

این پژوهشگر ادبیات پایداری در بخش دیگری از سخنان خود به شرایط اسرای عراقی در اردوگاه‌های ایران اشاره کرد و گفت: در دوران دفاع مقدس نزدیک به ۶۶ هزار اسیر عراقی را نگهداری می‌کردیم و نوع برخورد با آنها، خود روایت بزرگی از کرامت انسانی و اخلاق ایرانی است.

وی افزود: اسیران عراقی در اردوگاه‌های ایران مهمان محسوب می‌شدند و از تغذیه و امکانات رفاهی مناسبی برخوردار بودند. خاطرات مربوط به توزیع میوه‌هایی مانند پرتقال، نارنگی، انگور و هلو و اقلامی مانند کره و تخم‌مرغ، تنها بخشی از جزئیات زندگی در آن دوران است که باید ثبت و ضبط شود.

سرهنگی تأکید کرد: نباید جنگ را تنها در آمار و عملیات‌های نظامی خلاصه کرد؛ عمق جنگ را باید از خلال رنج‌ها و روایت‌های جزئی اسرا و خانواده‌های آنان فهمید. اگر این روایت‌ها نوشته نشوند، حقیقت آنچه بر انسان در جنگ گذشته، پنهان می‌ماند.

وی در پایان بر نقش نویسندگان و اهالی فرهنگ در ثبت وقایع دفاع مقدس و انتقال میراث مکتوب این دوران به نسل‌های آینده تأکید کرد.