به گزارش حوزه هنری انقلاب اسلامی به نقل از خبرگزاری ایرنا، دومین رویداد هنری آفرینش اثر «نقش میان میدان» با اجرای زنده توسط سیدمحمدرضا میری پنجشنبه ۳۱ اردیبهشت در میدان تجریش آغاز شد و تا نیمه شب ادامه داشت.

میدان تجریش این‌بار فقط محل رفت‌وآمد مردم نیست؛ صحنه‌ای برای روایت مقاومت مردم است. محمدرضا میری، معتقد است؛ خلق اثر در میدان، تنها یک اجرای زنده نیست؛ زمان، مکان و حال‌وهوای جمعی، خود به بخشی از اثر تبدیل می‌شوند و معنایی فراتر از رنگ و ترکیب‌بندی به آن می‌بخشند.

این نقاش، در توضیح تجربه خلق اثر در میدان و فضاهای عمومی گفت: این‌گونه کارها معمولاً باید به شکل بداهه انجام شوند. نقاش شاید از قبل ایده کلی، نمادها و چارچوب اثر را در ذهن داشته باشد و حتی اتودهایی برای ترکیب‌بندی، سایه‌روشن و جای‌گیری عناصر زده باشد اما در نهایت همه‌چیز در لحظه و در زمان محدود رقم می‌خورد.

وی با اشاره به اینکه ایده اصلی در این تجربه «پرچم» بوده است، افزود: گاهی یک اثر با نیت مشخصی آغاز می‌شود اما شرایط محیطی مسیر تازه‌ای پیش روی آن می‌گذارد و سرنوشت دیگری برایش رقم می‌زند.

این نقاش با اشاره به سابقه نقاشی در میدان و فضاهای جمعی تصریح کرد: چنین تجربه‌هایی پیش‌تر هم در موقعیت‌های مختلف رخ داده است.

میری از تجربه‌های شخصی خود در سال‌های اخیر یاد کرد و گفت: یکی از مهم‌ترین آنها، خلق اثر در مسیر پیاده‌روی اربعین بوده است؛ جایی که هنرمند در میان جمعیت و شور زائران، اثر خود را خلق می‌کند و بازخوردهای متفاوتی از مخاطبان می‌گیرد.

میری ادامه داد: یکی دیگر از تجربه‌های مهم من، خلق اثر در حرم مطهر امام رضا(ع) و در مناسبت‌های خاص بوده است. به گفته او، برخی پیام‌ها به این نتیجه می‌رسیدند که باید از فضای حرم مخابره شوند و بهترین قالب برای انتقال آن‌ها، اثر تجسمی بوده است.

وی به یکی از این تجربه‌ها اشاره کرد و گفت: در سال‌هایی که شیخ زکزاکی در زندان و تحت فشار بود، اثری برای شیعیان نیجریه در مسجد گوهرشاد و در شب میلاد امام رضا(ع) خلق شد که بازتاب گسترده‌ای داشت.

این هنرمند همچنین از تجربه دیگری در سال ۱۳۹۶ سخن گفت؛ زمانی که چند تابلو در صحن جامع رضوی و در شب میلاد امام رضا(ع) خلق شدند. میری توضیح داد: پیام آن آثار، حمایت از شیعیان افغانستان و نیروهای مدافع حرم، به‌ویژه رزمندگان فاطمیون بود که دو اثر درباره فاطمیون خلق شد و هنرمندان دیگری نیز آثار جداگانه‌ای در همان فضا ارائه دادند.

این نقاش درباره تجربه‌های دیگرش نیز گفت: در معراج شهدا یا در حضور خانواده‌های شهدا نیز بارها دست به خلق اثر زده‌ام.

به باور او، برخی عوامل فراتر از عناصر معمول نقاشی ــ مانند رنگ، ترکیب‌بندی یا نماد ــ به اثر «ارزش افزوده» می‌دهد؛ عناصری که در خود فضای خلق اثر نهفته‌اند.

میری «زمان» را یکی از مهم‌ترین این عوامل دانست و توضیح داد: خلق یک اثر در روز عاشورا یا در فضای عزاداری سیدالشهدا(ع)، حال‌وهوایی متفاوت به هنرمند و اثر می‌بخشد.

وی گفت: زمان، خود جزئی از اثر است و نمی‌توان آن را از کار جدا کرد، «مکان» نیز چنین نقشی دارد. برای مثال وقتی شیعیان نیجریه می‌بینند که در حرم امام رضا(ع) و در مشهد، اثری برای آنان خلق می‌شود، این اتفاق تأثیری بسیار فراتر از یک نقاشی معمولی پیدا می‌کند.

وی افزود: حضور قلب هنرمند در فضایی که اثر در آن خلق می‌شود، اتفاق متفاوتی رقم می‌زند.

میری با اشاره به تجربه‌هایش در لبنان و در خانه خانواده شهدا گفت: نگاه خانواده‌ها و فضای معنوی آن موقعیت‌ها بر نفس هنرمند و کیفیت اثر تأثیر می‌گذارد.

او تاکید کرد که کار کردن در محضر مردم، خانواده شهدا یا در فضای حرم اهل‌بیت(ع)، تجربه‌ای متفاوت برای هنرمند است و این عوامل به اثر عمق بیشتری می‌بخشند.

میری گفت به باور او، شب‌ها و اتفاقاتی از این دست، صرفاً بستر خلق یک نقاشی نیستند، بلکه بخشی از روح و هویت اثر را شکل می‌دهند و چیزی فراتر از یک کار صرفاً تجسمی به آن اضافه می‌کنند.