به گزارش روابط عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، جواد نوری، شاعر و پژوهشگر متولد ۱۳۵۶ در شهرستان بهار همدان، با اشاره به فعالیت‌های گسترده خود در حوزه‌های جدی، تاریخی و فرهنگ عامه اظهار کرد: «بنده فعالیت‌های خود را در حوزه‌های مختلف ادبی دنبال کرده‌ام که شامل پژوهش‌های تاریخی، فرهنگی، فرهنگ عامه و البته سرایش شعر است.»

وی با بیان اینکه تاکنون آثار متعددی از وی به چاپ رسیده است، افزود: «از جمله آثار منتشرشده می‌توان به کتاب‌های «شعله‌های سردسیری» با موضوع پژوهشی در هزار سال طنز و همچنین شیوه شهرآشوبی اشاره کرد.

کتاب اخیر، در واقع برآمده از پایان‌نامه مقطع کارشناسی ارشد بنده است که با موضوع شگردهای نوین طنزنویسی معاصر ایران تدوین شده است.»

نوری با تأکید بر اینکه بخش عمده‌ای از فعالیت‌های بیست سال اخیرش در «دفتر طنز» و حلقه‌های مرتبط با آن شکل گرفته است، ادامه داد: «مجموعه‌هایی نظیر «بی‌ادبیات» (شامل شعرهای طنز) و «واترپلو با ماهی» نیز از دیگر آثار اینجانب در حوزه شعر است که در کنار پژوهش‌های ادبی و تاریخی به نگارش درآمده‌اند.»

این طنزپرداز و پژوهشگر ادبی در ادامه این گفتگو، پیرامون جایگاه هجو و طنز و به‌ویژه «هجو» در دوره‌های جنگ و مواجهه با نیروهای متخاصم تصریح کرد: «طبیعتاً در زمان جنگ، قوه شوخ‌طبعی ایرانیان بیش از هر زمان دیگری فعال می‌شود؛ چراکه هر فردی در جامعه به فراخور توانایی خود، سهمی در دفاع دارد. عده‌ای در میدان رزم حضور می‌یابند و برخی دیگر، همچون اصحاب قلم، در عرصه رسانه و فرهنگ به ایفای نقش می‌پردازند.»

وی با بیان اینکه هجو در ادبیات جنگ، واکنشی عاطفی و دفاعی در برابر شرایط سخت محسوب می‌شود، گفت: «هجو در ذات خود دارای کارکردهای متعددی است؛ گاهی برای تشفی خاطر کسانی است که زخم‌خورده تجاوز و تخاصم هستند و گاه به‌عنوان ابزاری برای اعلان تبری و برائت از دشمن به کار می‌رود.»

نوری در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به پیشینه تاریخی ایران در مواجهه با جنگ‌ها، خاطرنشان کرد: «اگر به ادوار مختلف تاریخی ایران نگاه کنیم، درمی‌یابیم که در هر دوره جنگ، شاعرانی حضور داشته‌اند که با قلم خود به میدان آمده‌اند.

در واقع، طنز و شوخ‌طبعی با وجود ایرانیان عجین شده است و این خصیصه، در زمان‌های سخت و بحرانی، با کارکردهای اجتماعی گوناگون، به آرامش جامعه یا تقویت روحیه سلحشوری کمک می‌کند.»

وی در پایان افزود: «نمی‌توان منکر کارکردهای متفاوت و اجتماعی این نوع از ادبیات شد. هجو در واقع نوعی رجزخوانی است که در فضای جنگ، لایه‌های پنهانی از واکنش‌های انسانی را در برابر تهاجم آشکار می‌سازد و به بخشی از عواطف جامعه پاسخ می‌دهد.»