به گزارش روابط عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، برای قرن‌ها، فلاسفه بر سر این پرسش بنیادین در ستیز بودند که آیا خداباوری و تشخیص خیر و شر اموری فطری و درونی هستند یا تجربی؟ جان لاک، دیوید هیوم و ایمانوئل کانت از مطرح کنندگان این پرسش بنیادین بودند. همچنین در کلام و فلسفه اسلامی این مسئله به تفصیل بحث شده و محل نزاع فلاسفه و متکلمین است. تاریخ بشر کم ندیده است انسان‌هایی را که بر حسب ظاهر ضبط و ربطی به حق و حقیقت نداشتند. اما حقیقت‌جو و حقیقت طلب بودند. شیعه نبودند اما علی‌وار زیستند. سرشت و فطرتشان در طلب حقانیت بود و این پرسش فلسفی در قلب آن‌ها عینیت داشت. نمونه‌های تاریخ فراوان است اما نمونه‌های معاصر جذاب‌ترند.

پپ گواردیولا، جکسون هینکل، ادواردو آنیلی، خاویر باردام، ریم الوریمی و… در حالی که بسیاری از سران کشورهای عربی سکوت اختیار کرده یا زبان به انکار گشودند، صدایی از تونس برخاست. ریم الوریمی در قطعه شعری که با التماس «مرا ببرید» آغاز می‌شود، از عمق جان خواهان حضور در خیابان‌های تهران، میدان آزادی و حرم امام رضا (ع) است. او که خود را با دو هویت «سنی بودن» و «عرب بودن» معرفی می‌کند، صراحتاً اعلام می‌دارد: «عربیت ما گمراه و منحرف شده است! / و پرچم شرف را دست‌هایی پارسی برافراشته!»

ماجرای ریم الوریمی، ماجرای همان «فطرت پاک انسانی» است که کانت در جستجوی آن بود. فطرتی که نه به پاسپورت نگاه می‌کند، نه به مذهب؛ فقط عزت را می‌بیند و در برابر آن سجده می‌کند. او ثابت کرد که مدافع ایران بودن، یک انتخاب سیاسی نیست، یک واکنش فطری به حق و حقیقت است.