به گزارش روابط‌عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، گل‌علی بابایی در یادداشتی نوشته است:

هوالشهید

چند خطی برای عرض ارادت به ساحت نورانی شهید والا مقام سرلشکر پاسدار علی محمد نائینی که به واقع مصداق بارز این سخن سید شهیدان اهل قلم؛ سید مرتضی آوینی است. آنجا که می گوید:
"...حلقوم ها را می توان برید، اما فریادها را، هرگز!
فریادی که از حلقوم بریده برمی آید، جاودانه می ماند"!

برای این کمترین که بیش از ۳۵ سال افتخار آشنایی و رفاقت با آن سپاهی مرد خنده روی اهل نائین را داشته، شنیدن خبر شهادت او اصلا دور از انتظار نبود. چرا که به یقین می‌دانستم، برای این کهنه سرباز حماسه ٨ساله دفاع مقدس و یاور دلسوز أهالی قلم ملتزم به خون‌های پاک شهیدان آن نبرد سراسر شرافت، چه فخری از این والاتر و چه فرجامی از این فرخنده تر، که در گرماگرم مصاف تمامیت قوم خداباور سلمان پارسی با رجاله‌های بعل پرست ائتلاف نامیمون آمریکای جهانخوار با رژیم کودک‌کش بنوصهیون، سنگر جهاد تبیین رسانه‌ای را در ایران سپاه، به وجه أحسن حفاظت و پاداش یک عمر مجاهدت را، با در آغوش کشیدن شاهد عاشق کش شهادت در واپسین سحر رمضان از خدای مجاهدان دریافت کند.

هر چند در این معامله با خدا، او منتفع شد و به آرزوی دیرینه‌اش رسید، اما جبهه فرهنگی انقلاب؛ به ویژه دل‌سوختگان عرصه ادبیات دفاع مقدس، از حمایت یاوری امین و مدیری کاربلد محروم شدند. چرا که شهید نائینی یک عنصر فرهنگی برخاسته از بطن جنگ بود که سالیان سال در مسئولیت‌های مهم و متنوع نقش‌آفرینی کرده و چون پولاد آبدیده شده بود. از همین روی مدیریت هر سازمانی را که به عهده می‌گرفت، آنجا مآمن نیروهای دلسوز و کارآمد می‌شد. مصداق بارز این ادعا دوران طلایی مدیریت ایشان در مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس بود که توانست با در اختیار گذاردن آرشیوهای جنگ به یگان‌های استانی و حمایت از پژوهشگران و نویسندگان برای خلق آثار در گونه‌های متنوع، خدمت شایانی به ثبت تاریخ پر افتخار دفاع‌مقدس نماید و سرانجام مزد زحماتش را از خدای شهیدان بگیرد. گوارایش باد این پاداش بی‌همتا. 

گل علی بابایی- چهارم فروردین۱۴۰۵