به گزارش روابط عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، در ابتدای پنجمین گردهمی «طنزچین» که روز گذشته ۴ مهرماه در سالن صفارزاده برگزار شد، مهدی فرجاللهی، مدرس این گردهمی آموزشی، به اهمیت ساختاربندی و تجهیز نویسندگان به ابزارهای فنی اشاره کرد.
او با اشاره به اینکه ما در حال تکمیل یک جعبهابزار برای نویسندگان هستیم و متناسب با نیازهای حال و احوالمان، ابزارهای جدیدی به آن اضافه میکنیم، بیان کرد: تا به امروز درباره ابزارهای پایه و پرکاربرد صحبت کردهایم و اکنون باید تمرکز خود را بر نحوه بهکارگیری دقیق این ابزارها در خلق آثار باکیفیت معطوف کنیم.
این نویسنده با بیان اینکه بررسی مسیر طیشده از سوی بزرگان طنز مطبوعاتی میتواند نقشه راه مناسبی برای نسل جدید باشد، افزود: از این هفته تصمیم گرفتیم مجلات قدیمی طنز مانند توفیق، گلآقا، یاقوت و سایر نشریات شاخص را با نگاهی ویژه به کوتاهنویسی مرور کنیم تا از الگوهای موفق گذشته برای تمرین خبرنویسی طنز و شوخی با جراید بهره بگیریم.
فرجاللهی در بخش دیگری از این گردهمی، موضوع فاصله بین ایده ذهنی تا اثر نهایی را مورد بحث قرار داد.
او با تاکید بر اینکه یکی از پرسشهای اساسی در حوزه طنز که به نویسنده کمک میکند اثر خود را بازنگری و چکشکاری کند، این است که «خب که چه؟»، گفت: نویسنده باید بداند که آیا ایده اولیه او واقعا کارکرد طنز اجتماعی و انتقادی دارد یا صرفا یک برداشت ذهنی شخصی است که بدون پیوستهای لازم برای مخاطب، مفهوم نخواهد بود.
در ادامه، این نشست به تمرین عملی بر ضربالمثلهای ادبیات فارسی اختصاص داشت.
شرکتکنندگان در این قسمت با مرور آرایههایی نظیر اغراق، تضاد، ایهام و کنایه به تحلیل ضربالمثلها پرداختند و هر یک با استفاده از این شگردها، قطعاتی کوتاه برای تمرین کارگاهی نوشتند.
در این نشست همچنین نمونههایی از طنز در جراید دهه ۷۰ شمسی مورد بررسی قرار گرفت و مقرر شد در جلسات آینده، آثار منتخب شرکتکنندگان با معیارهای استاندارد طنز مطبوعاتی مورد نقد و ارزیابی قرار گیرد.
نظر شما