به گزارش روابط عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی به نقل از خبرآنلاین، وندا جعفری درباره نحوه پیوستن‌اش به جمع بازیگران تئاتر «ذرات آشوب» گفت: «زمانی که دانشجوی فوق‌لیسانس بازیگری بودم سعی می‌کردم تئاترهایی که در حال اجرا هستند را ببینم؛ البته این کار جزو برنامه‌های ثابت درسی و زندگی‌ام بود. آن موقع اجراهای عمومی «ذرات آشوب» و «مکبث» به کارگردانی آقای ابراهیم پشت‌کوهی را دیده بودم و سبک کاری‌شان را دوست داشتم و به عنوان بازیگر علاقه داشتم تجربه همکاری با ایشان را داشته باشم. این اتفاق برای من رقم خورد و از طریق یکی از دوستانم معرفی شدم و بعد از خواندن نمایشنامه و پس از جلسه‌ای که با آقای پشت‌کوهی داشتم به گروه پیوستم و این شروع همکاری بنده با گروه خوب و صمیمی و آقای پشت‌کوهی شد.»

او درباره نقش‌هایی که در این نمایش ایفا می‌کند افزود: «سه نقش را در این نمایش به عهده دارم؛ یکی از آن‌ها «کَشم» است، دیگری «مامانیک» و سومی نیز سرباز پرتقالی.»

وی درباره نقش «کَشم» توضیح داد: «شخصاً بسیار به نقش «کَشم» علاقه‌مندم و آن را بسیار دوست دارم. هر بار که روی صحنه می‌آیم و این نقش را بازی می‌کنم، تمام دخترانی که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند و نتوانسته‌اند درباره آن سخن بگویند، یا دست به خودکشی زده‌اند، یا اتفاقات حتی تلخ‌تر برایشان رخ داده است، در برابر چشمانم مجسم می‌شوند. من با تمام آن دختران همذات‌پنداری می‌کنم. این نقش برایم بسیار عجیب و در عین حال بسیار ارزشمند است. شاید این تنها کاری باشد که بتوانم از طرف تمام دخترانی که چنین تجربه تلخی را پشت سر گذاشته‌اند انجام دهم؛ اینکه روی صحنه بیایم و با آن‌ها همدردی کنم و با ایفای این نقش گوشه‌ای از رنج و مصیبت این اتفاقات تلخ را که بیگانگان تجاوزگر در خاکمان در طول تاریخ  به کشورمان حمله کرده‌اند و مرتکب شده‌اند و هم‌وطنان با غیرت ایرانی نشان داده‌اند که خاک و ناموس برایشان خط قرمز بوده و هست و جواب این تجاوزات را داده‌اند، تلاش کردم این حس و حال را در صحنه نشان دهم.»

جعفری درباره نقش دیگرش که یک زن سالخورده است گفت: «نقش «مامانیک» نیز شخصیتی است که بسیار از من دور است. از نظر سن و فیزیک در این نقش، شخصیت یک زن تقریباً شصت یا هفتاد ساله را بازی می‌کنم که با گریم سنگینی همراه است. طراحی گریم این نقش را خانم شبنم روزبهانه بر عهده داشته‌اند که طراحی مناسبی برای این شخصیت انجام داده‌اند. از نظر اجرا، گریم «مامانیک» بسیار سنگین است. باید بلافاصله تغییر نقش بدهم و خوشبختانه بچه‌های پشت صحنه همکاری بسیار خوبی دارند؛ به‌ویژه گروه گریم که خیلی سریع موها را درمی‌آورند و کلاه‌گیس‌ها را جابه‌جا می‌کنند. این گریم تأثیر زیادی بر چهره‌ام گذاشته و در مورد کاراکتر کمک می‌کند. همچنین صحبت‌ها و راهنمایی‌هایی که آقای پشت‌کوهی درباره نقش با من داشته‌اند و تلاشی که برای نزدیک کردن من به شخصیت انجام داده‌اند واقعاً تأثیرگذار بوده است. «مامانیک» شخصیتی است که بسیاری از مخاطبان هنگام خروج از سالن درباره او صحبت می‌کنند و ایفای آن برای من یک چالش ارزشمند بوده است.»

او ادامه داد: «نقش سرباز پرتقالی نیز با وجود آنکه نقش کم‌رنگ‌تری است، شور و شوق کودکانه‌ای را که در وجود هر انسانی نهفته است برای من روی صحنه زنده می‌کند. البته دو نقشی که بازی کرده‌ام کاملاً متضاد یکدیگر هستند؛ یکی نقش قربانی است و دیگری نقش اشغالگری که آمده است به اصطلاح وطن ما را تصاحب کند. کاراکترها کاملاً روبه‌روی هم تعریف می‌شوند؛ سیاه و سفید.»

وی افزود: «ایران ما تمدنی چند هزار ساله دارد و پر از پهلوانان و قهرمانان بی‌شمار برای دفاع از خاک و ناموس است. واقعاً هیچ‌کس نمی‌تواند به ایرانمان نگاه چپ داشته باشد چه برسد فکر اشغال آن را داشته باشد، که امروز هم به عین شاهد آن هستیم. من نیز به‌عنوان یک بازیگر تنها کاری که می‌توانم انجام دهم این است که روی صحنه بروم و به هر نحوی که از دستم برمی‌آید از وطنم دفاع کنم با روایت تاریخ در قالب نمایش. واقعاً می‌گویم برایم باعث افتخار است که بتوانم دست‌کم از وطنم دفاع کنم و حرفم را به این شکل به همه برسانم؛ اینکه هیچ‌کس هرچقدر هم قدرتمند باشد نمی‌تواند وطن ما را از ما بگیرد.»

این بازیگر درباره بازی‌اش در نقش یک امدادگر در اپیزود «فریاد بی‌صدا» در سریال «سرو سپید سرخ» به تهیه‌کنندگی آرش زینال‌خیری و کارگردانی مهدی شامحمدی که در ایام جنگ رمضان ساخته شد نیز گفت: «این سومین همکاری‌ام با آقای آرش زینال‌خیری بود؛ ایشان تهیه‌کننده سریال، فیلم‌های «موقعیت مهدی» و «پیشمرگ» و همچنین «فریاد بی‌صدا» بودند.»

او ادامه داد: «این کار در همان ایام جنگ و در ایام ماه مبارک رمضان اتفاق افتاد و کلید خورد. شاید اگر من این کار را انجام نمی‌دادم، در خانه می‌نشستم، پیش خانواده‌ام بودم و جرأت بیرون رفتن نداشتم، اما این کار باعث شد این جرأت را پیدا کنم که از خانه بیرون بروم و کاری را که واقعاً از دل دوست دارم انجام بدهم.»

جعفری درباره داستان این اپیزود توضیح داد: «در این سریال «سمانه روشن» امدادگری بود که به یک پسر ناشنوا کمک می‌کرد که نمی‌دانست آیا پدر و مادرش زیر آوار مانده‌اند یا نه. خودش بیرون بوده و آمده بود دیده بود که خانه‌شان بمب خورده و هیچ‌چیز از خانه‌شان باقی نمانده است و دنبال پدر و مادرش می‌گشت. پدر و مادرش هم ناشنوا بودند. این پسر در شلوغی بیمارستان سردرگم شده بود. امدادگری که نقشش را بازی می‌کردم وقتی این پسر را می‌بیند یاد برادر ناشنوای خودش که در جنگ ۱۲ روزه از دست داده بود می‌افتد و به او کمک می‌کند و در نهایت پدر و مادرش را پیدا می‌کند.»

وی یکی از چالش‌های این نقش را یادگیری زبان اشاره دانست و گفت: «اصلاً پیش از این با زبان اشاره آشنایی نداشتم. در شرایطی که باید بسیار تند صحنه‌ها را فیلم‌برداری می‌کردیم، سر صحنه با کمک مربی اشاره این زبان اشاره را یاد می‌گرفتم و جلوی دوربین بازی می‌کردم و قبل از برداشت سکانس‌ها حتماً باید دورخوانی با مربی و کارگردان را انجام می‌دادیم که تجربه‌ای جذاب و شیرین بود و باعث شد این نقش را با کمک کارگردان محترم درست انجام بدهم و بازخورد آن برای من رضایت بینندگان بود.»

او در پایان سخنانش گفت: «آرزو دارم که مردم عزیز ایران همگی با یکدیگر همدل، متحد و یکدست با تمام سلیقه‌های متفاوت در کنار هم باشند و هیچ دشمنی میان ما وجود نداشته باشد. تا دشمنان ایرانمان حتی فکر حمله یا اختلاف را در سر داشته باشند. ما همگی یک خانواده بزرگ در این جغرافیا ایرانی هستیم و ایران‌جان در ذهن و فکر و خونمان نهفته است؛ از کوچک و بزرگ از اقوام مختلف با سلایق گوناگون. واقعاً دوست دارم همه ما با یکدیگر همدل و مهربان باشیم و شرافتمندانه با افتخار برای پیشرفت کشورمان و آینده وطنمان با زیبایی و محبت قدم برداریم و زندگی کنیم.»

نمایش «ذرات آشوب» با نویسندگی و کارگردانی ابراهیم پشت‌کوهی و تهیه‌کنندگی «باشگاه تئاتر سوره»، روایتی از ایستادگی در خلیج فارس است.این پروژه نمایشی که با همراهی معاونت امورهنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، اداره کل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و مجموعه تئاتر شهر روی صحنه رفته ، با برجسته‌سازی جایگاه خلیج فارس، عظمت روح ایرانی و قدرت او در برابر استعمار را به تصویر می‌کشد.

 این اثر یادآور می‌شود که خلیج فارس فقط یک نام نیست، بلکه سرچشمه هویت، مقاومت و غرور تاریخی ایرانیان است؛ جایی که آزادی در موج‌هایش معنا می‌یابد و تاریخ در ساحلش نفس می‌کشد.

این نمایش ساعت ۱۹:۳۰ در تالار اصلی تئاتر شهر تا ۱۳ خردادماه  روی صحنه می‌رود و علاقه‌مندان می‌توانند بلیت‌های آن را از سامانه‌های «گیشه تئاتر» و «تیوال» تهیه کنند.