به گزارش روابط‌عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی به نقل از ایسنا، حجت‌الاسلام محمد مروستی‌زاده، شاعر قطعه «باید برخاست»، درباره شکل‌گیری این اثر گفت: پیش از آن‌که به طور جدی وارد عرصه شعر شوم، تمرکزم بر پژوهش در حوزه اندیشه مؤمنِ انقلابی و معارف انقلاب اسلامی بود. در کنار این مطالعات، همواره یک دغدغه در من وجود داشت؛ این‌که چرا ظرفیت عظیمی که در نوحه‌ها و آثار آیینی وجود دارد، آن‌گونه که باید برای بیان معارف انقلاب اسلامی به کار گرفته نمی‌شود.

 او ادامه داد: سال گذشته و در ایام محرم، پس از جنگ ۱۲ روزه، این دغدغه به شکل جدی‌تری در من شکل گرفت. پیشنهاد تولید یک اثر برای روز پایانی ولایت مطرح شد و من نیز با توجه به همان دغدغه‌های فکری و معارفی که روزانه با آن‌ها درگیر بودم، به این کار ورود کردم. ساختار این اثر به‌گونه‌ای طراحی شد که از اباعبدالله (ع) آغاز شود، به ظهور حضرت حجت (عج) ختم شود و با وجود فراز و نشیب‌ها و چالش‌ها با زبان ادبیات انقلاب اسلامی روایت شود.

این شاعر با تأکید بر جمعی بودن این اثر، بیان کرد: دستگاه اباعبدالله (ع) یک دستگاه تاریخی و ممتد است. این اثر نه صرفاً متعلق به من است و نه به یک فرد یا مجموعه خاص. همه کسانی که در طول تاریخ پرچم این مکتب را زنده نگه داشته‌اند، در شکل‌گیری آن سهم دارند؛ از زهیر و حبیب و مسلم گرفته تا شهید صدر، روح‌الله خمینی، مرتضی مطهری و رهبر شهید و حتی همه کسانی که در این مسیر خدمت کرده‌اند؛ از نوحه‌خوانان تا خادمان ساده. این اثر، محصول یک جریان زنده و تاریخی است و صرفاً به نام من ثبت شده است.

مروستی‌زاده درباره بازخوردهای این اثر توضیح داد: با وجود این‌که من رسانه فعالی ندارم، بازخوردهای متعددی دریافت کردم. به نظر من، دو عامل در فراگیر شدن این اثر نقش داشت. نخست، زبان فطرت است. برخلاف تصور رایج، زبان مشترک مردم جهان صرفاً انگلیسی نیست، بلکه زبان فطرت است. وقتی یک اثر مبتنی بر معارف قرآنی باشد، با این زبان مشترک سخن می‌گوید و در دل‌ها می‌نشیند. در این اثر تلاش شده تا در خط به خط شعر، مفاهیم و مضامین قرآنی حضور داشته باشد.

او با اشاره به عامل دوم در فراگیر شدن این اثر ادامه داد: رهبر انقلاب در دیدار با شاعران در سال ۱۳۹۳ نکته‌ای را مطرح کردند مبنی بر این‌که افکار و انگیزه‌های انسان‌ها در خلوت‌هایشان شکل می‌گیرد. اگر شعر بتواند به این خلوت نفوذ کند، می‌تواند بر ذهن و رفتار افراد اثر بگذارد. بسیاری از مخاطبان به من گفته‌اند که این اثر را در تنهایی، در ماشین یا پیش از خواب گوش می‌دهند و از آن قوت قلب می‌گیرند. به نظرم این همان نقطه اثرگذاری واقعی است.

مروستی‌زاده در ادامه به تفاوت میان آثار شعاری و عمیق اشاره کرد و گفت: گاهی برخی آثار صرفاً در فضای حماسی و اجتماعی باقی می‌مانند، که البته آن هم لازم است، اما آن‌چه افراد را به حضور در این فضاها می‌رساند، همان باورها و انگیزه‌هایی است که در خلوتشان شکل گرفته است. هنر اگر بتواند این لایه را هدف بگیرد، ماندگارتر خواهد بود.

این شاعر افزود: اگرچه این اثر در یک مقطع خاص تولید شده، اما مفاهیم آن محدود به زمان نیست. موضوعاتی مانند «قیام لله»، «عهد و پیمان» و «مبارزه حق و باطل» تاریخ مصرف ندارند. همان‌طور که یک آیه قرآن می‌تواند در دوره‌های مختلف تاریخی معنا پیدا کند، این مفاهیم نیز در هر مقطع قابل بازخوانی هستند.

او در پایان تأکید کرد: ما نباید پیروزی را یک نقطه بدانیم، بلکه باید آن را یک فرآیند ببینیم. در این مسیر، همواره نیاز به برخاستن، حرکت کردن و ادامه دادن وجود دارد؛ چه در دوران جنگ و چه پس از آن، برای رسیدن به افق‌های بزرگ‌تری مانند شکل‌گیری تمدن اسلامی.