تردیدی نیست که نبرد روایت‌ها، همسو با نبردهای نظامی کارکرد دارند؛ ای بسا پیشروتر از آن.

اگر چه نمی‌توان برای زبان، نقش یا نقش‌های تعریف‌شده‌ای قائل شد، اما کارکرد زبان در زمانۀ جنگ، یکی از مهم‌ترین نقش‌های آن است. در چنین شرایطی زبان، گفتمان‌ساز است.

اکنون که یهودیت در حال جعل و ساخت روایت‌های مختلف است تا در چشم بشر مصرف‌زده و گرفتارِ بی‌معنایی خوش بنشیند. آن‌ها در برساخت روایت به جایی رسیده‌اند که یافتن عصای حضرت موسیٰ کلیم الله و انگشتر سلیمان نبی تا عمق باور عامه نفوذ کرده و از آن لطیفه می‌سازند.

در زمانه‌ای که جنگ‌ها بیش از نظامی بودن، جنگ‌های شناختی‌اند، رفتن به سمت روایت‌هایی که مبدأ شناختی دارند، نخستین وظیفۀ رزمندگان جبهۀ زبان و فرهنگ است.
انقلاب اسلامی ایران پدیداری شگرف و آخرین انقلاب قرن بیستم بود که ریشه در فرهنگ داشت و ریشه‌های آن به سمت و فرهنگ دیرینه ایران اسلامی باز می‌گشت و تأثیراتی عمیق بر پیکر اجتماع ایران در دوران معاصر بر جای گذاشت. این انقلاب فرهنگی تنها نظام سیاسی پهلوی را دگرگون نکرد، بلکه تحوّلی عمیق در فرهنگ به وجود آورد، انسان‌هایی تازه ساخت، شیوه‌های رفتار، گفتار و اندیشه‌ای جدید برای ایرانیان تولید کرد و بر این پایه، به تولید گفتمانی دیگر در ساخت زبان پرداخت.
زبان و فرهنگ از یک قبیله‌اند. زبان در فرهنگ است و فرهنگ در زبان. دین، تاریخ، فرهنگ، هنر و سیاست در زبان جاری است و این‌ها همه علاوه بر این که گذشته‌مان را رقم زده، اکنون‌مان را می‌سازد و آیندۀ‌مان در سیطرۀ اوست.

امروز که ما، ایرانیان، در آغاز فصلی دیگر از حیات جمهوری اسلامی ایران هستیم، پرداختن به ریشه‌های زبان فارسی و بر ساختن روایت‌هایی درست از دل متون کهن فارسی برای نسل نوین ایرانی، می تواند ما را در بی‌اثر کردن آن روایت‌های جعلی یاری کند.

رهبر شهید و فرزانه که در پرداختن به اهمیت زبان فارسی و نقش آن در استمرار هویت ایرانی، واقف‌ترین افراد بود، تا روزهای پایانی زندگی مادی خود به فکر زبان و ادبیات فارسی بود و مقرر شده بود همچون سال‌های گذشته در نیمۀ ماه مبارک رمضان دیداری با شاعران داشته باشد. این تکرار گویای اهمیت زبان در حکمرانی است. بی‌شک حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای که رهرو راستین پدر ادیب و زبان‌دان خود است، این مهم را همچنان مستمر خواهد کرد. 

بازخوانی متون کهن فارسی و باز اندیشی در شیوه‌های روایت و بیرون کشیدن درون‌مایه‌های ایرانی اسلامی و از همه مهم‌تر آن‌ها را با رسانه‌های نوین به چشم و گوش مخاطب امروز رساندن،آغاز یک پایان نوید بخش است.