به گزارش روابط عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی، حسین کلهر که فعالیت حرفه‌ای خود را از دوران دانشجویی با نگارش طنز خبری در مطبوعات آغاز کرده و بعدها به‌عنوان مجری و برنامه‌ساز وارد تلویزیون شده است، این روزها در حوزه رسانه و تولید محتوا به کسب‌وکارها مشاوره می‌دهد. او در این دوره از رویداد «قلمه» تدریس کارگاه خلاقیت و ایده‌یابی را برعهده داشت و در گفت‌وگویی کوتاه به ارزیابی ابعاد آموزشی و فرهنگی این برنامه پرداخت.

کلهر با اشاره به ماهیت این رویداد گفت: «قلمه» از جمله برنامه‌های فرهنگی شریفی است که بدون هیاهو و تبلیغاتِ اغراق‌آمیز، همچون نسیمی آرام در مراکز استان‌ها و شهرستان‌ها جریان پیدا می‌کند. طراحی آن به‌گونه‌ای است که ضمن ایجاد فضای صمیمی میان طنزپردازان شناخته‌شده و هنرجویان، به‌ویژه نوجوانان مستعد شهرستانی، علاوه بر انتقال نکات آموزشی، زمینه آشنایی آنان با فعالیت‌ها و ارزش‌های محوری دفتر طنز حوزه هنری را فراهم می‌سازد.

وی افزود: به‌نظر من، همین ارتباط حضوری و صمیمانه حتی از انتقال صِرفِ نکات آموزشی ـ‌که امروز در کتاب‌ها و دوره‌های آنلاین نیز کم‌وبیش در دسترس است‌ـ اهمیت بیشتری دارد.

این فعال رسانه‌ای درباره میزان تحقق اهداف «قلمه» اظهار کرد: اگر مأموریت اصلی «قلمه» را معرفی ظرفیت‌های حوزه هنری، به‌ویژه دفتر طنز و شناسایی استعدادهای شهرستانی بدانیم، این رویداد در تحقق هدف اولیه خود موفق عمل کرده است. با این حال، برای ارتقای مهارت‌ها و تبدیل استعدادهای بالقوه به طنزپردازان و نویسندگان بالفعل، لازم است «قلمه» با نظم و توالی مشخص، دست‌کم هر فصل یک‌بار در استان‌های هدف برگزار شود.

کلهر در پاسخ به این پرسش که «قلمه» چه کمکی به طنزنویسان تازه‌کار می‌کند؟ گفت: مهم‌ترین کارکرد این رویداد، معرفی ظرفیت‌های دفتر طنز حوزه هنری و شکل‌دهی حلقه‌های ارتباطی میان طنزپردازان جوان و پیشکسوت است. طبیعی است که در کارگاه‌های دو یا سه‌ساعته نمی‌توان طنزپرداز شاخص تربیت کرد اما انتقال روح طنز سالم و دور از ابتذال، تقویت اعتمادبه‌نفس هنرجویان و تشویق آنان به پیگیری هنر متعهد به‌جای هنر مصرفی و زودگذر، مأموریت ویژه «قلمه» در حمایت از طنزنویسان کشور است.

او درباره رایج‌ترین ضعف خلاقیتی شرکت‌کنندگان در کارگاه‌های خود توضیح داد: یکی از موانع جدی خلاقیت، پیروی بی‌تأمل از الگوها و ترندهای فضای مجازی است؛ آن هم بدون توجه به ظرفیت‌های شخصی و بومی؛ برای مثال در دوره اخیر «قلمه» در کرمان، برخی هنرجویان به‌جای پرداختن به سوژه‌های متنوع و ریشه‌دار استان خود ـ‌با آن پیشینه تاریخی و فرهنگی غنی‌ـ همچنان سراغ موضوعات تکراری فضای مجازی می‌رفتند.

کلهر درباره رویکرد خود در آموزش ایده‌یابی طنز گفت: از هنرجویان خواستیم به‌جای جست‌وجوی سوژه‌های عجیب و به‌ظاهر ناب، دغدغه‌های شخصی خود را به صورت دقیق مشاهده و با اعتمادبه‌نفس بیان کنند. خلق ادبی بیش از آنکه وابسته به سوژه‌ای خارق‌العاده باشد، به نحوه پرداخت جزئیات و وفاداری به روش شخصی هنرمند بستگی دارد.

او در پایان با تأکید بر کارکرد جدی طنز تصریح کرد: وظیفه طنزپرداز صرفاً خنداندن مخاطب نیست؛ طنز ابزاری شبیه داروی بیهوشی است که امکان جراحی را فراهم می‌کند تا بیماری‌های جامعه درمان شود؛ بنابراین سوژه طنز از دل مسائلی برمی‌آید که انسان را به درد می‌آورد؛ از وضعیت اقتصادی و شکاف نسلی گرفته تا ریاکاری و سایر آسیب‌های اجتماعی. این مسائل با نگاهی هوشمندانه و نغز می‌توانند در قالب طنز بیان شوند.