به گزارش روابط عمومی حوزه هنری، اکبری‌دیزگاه با اشاره به این‌که نامه‌های اسارت از زنده‌ترین متن‌هایی هستند که در ادبیات دیده؛ معتقد است نویسنده‌های نامه‌ها با تمام وجود ذرات زندگی را در کلمات ‌چکانده‌اند تا گیرنده آنها را با  گوشت و پوست حس کند.

اکبری در یادداشت خود آورده است:

«تنها دستاویزی که اسیر را در زندان و غربت زنده نگه می‌دارد «امید» است در حالی که وضعیت اسارت طوری است که اسیر از هر سوی در معرض یاس قرار است. دال مرکزی نامه‌های اُسرا و خانواده‌هایشان «بازگشت» است و از این‌که زمان مشخص و معینی برای این امر متصور نیست، هر دو در تعلیق‌اند و این تعلیق برای اسیر و خانواده عذاب تولید می‌کند. در اغلب نامه‌ها می‌توان سایه عذاب تعلیق را دید. »

ابراهیم اکبری مقایسه کوتاهی بین نامه‌های اُسرا و وصیتنامه شهدا داشته و نوشته است:

«در بیشتر نامه‌های اسرا، به مساله خانه و منزل ‌پرداخته شده برخلاف وصیّت‌نامه‌های شهدا که در آن‌ها «مدینه، مرز و سیاست» مساله است. زمان در این نامه‌ها به‌شدت سنگین و کش‌دار و فرساینده است چراکه یک‌طرف با «زمانِ انتظار» درگیر است و طرف دیگر با «زمانِ اسارت». هر دوی این زمان‌ها دلهره‌آور و فرساینده است. »

دومین نشست روایت پنهان با موضوع «واکاوی نامه‌های دوران اسارت»، دوشنبه 6 آذر 1402 ساعت 15با حضور احمد یوسف زاده، ابراهیم اکبری دیزگاه، معصومه آباد، مرتضی سرهنگی و ساسان ناطق در سالن طاهره صفارزاده حوزه هنری برگزار می‌شود.