به گزارش روابط عمومی حوزه هنری، جشن «عهد سوره» که نشست صمیمانه اهالی مجله سوره بود، روز گذشته 27 فروردین ماه با حضور محمد مهدی دادمان، رئیس حوزه هنری و با یادی از شهید مرتضی آوینی در تالار سوره حوزه هنری برگزار شد.

این جشن با قرائت اولین سرمقاله مجله سوره که با عنوان «به کجا می‌رویم» منتشر شده بود، آغاز شد. سیدعلی سیدان، سردبیر دوره جدید مجله سوره که یکی از سخنرانان این نشست بود، مجله سوره را از جمله کلمه‌های طیبه دانست که ثمراتش به قدری زیاد بوده که هر کسی از آن بهره‌ای برده است.

وی در سخنانش گفت: در زمانی که مجله سوره منتشر می‌شد، شاید برخی از افراد اطلاع نداشتند که آوینی کیست و از سویی دیگر شاید سوره مخاطبانش را نمی‌شناخت ولی بعد جریانی با مجله سوره جان گرفت.

اهداف مجله سوره در دوره جدید

سردبیر مجله سوره تاکید کرد: ما در روزگاری زندگی می‌کنیم که حجوم کلمات خبیثه و تحریف کلمات طیبه بیش از هر زمانی به چشم می‌آید. در این روزگار که جدال اسلام ناب و اسلام آمریکایی در حال رسیدن به حد نهایی خود است مجله سوره که همواره پاسدار سنت ژورنالیسم انقلاب اسلامی و به پا دارنده جدال اسلام ناب و اسلام آمریکایی بوده در دوره جدید هم با تیمی که همین دغدغه را دارند، آغاز به کار کرده است.

وی اظهار کرد: جدال با ظلم متجدد کاری است که در دوره‌های مختلف سوره به تناسب شرایط زمان و مکان ادامه داشته و در این دوره کار ما این است که همین سنت را به نحوی به تناسب شرایط ادامه دهیم؛ یعنی به جدال همین ذهنیت‌ها و کلمات خبیثه که در افواه عمومی و گفتار علمی وجود دارد و مانع از دیدن واقعیت و پدیده‌های انقلاب اسلامی می‌شود، برویم.

آوینی، روایتگر جنگ

سیدان خاطرنشان کرد: وقتی پدیده‌ای از پدیده‌های ناب انقلابی ظهور می‌کرد که مصداق بارز آن جنگ بود، آوینی آن را روایت می‌کرد. او سنگری را برای مبارزه با مشرورات زمانه و کنار زدن کلمات و ذهنیت‌هایی که نمی‌گذارد واقعیت‌های انقلاب را ببینیم، باز کرد. ما بعد از گذشت سی و چند سال از انتشار اولین مجله سوره، می‌بینیم انقلاب اسلامی پدیده‌ها و پیشرفت‌های بسیار شگرفی داشته و به موازات آن تهدیدات و آسیب‌های زیادی هم داشته است که با ذهنیت تجددی و تحجری قابل بینش نیست؛ بنابراین احساس کردیم در دوره جدید نیاز است که چشم باز کنیم و بیش از آنکه تحلیل و تفسیر کنیم، ببینیم و سپس روایت کنیم. متونی که مبنای مشاهده ما را تغییر دهد و در این ذهن‌زدگی که همه از جمله نیروهای انقلابی گرفتار آن شده‌اند، روی روایتگری دست بگذاریم که می‌تواند امتداد دهنده سنتی باشد که سوره از قدیم دنبال می‌کرده است.

آوینی توانست اندیشه و هنر و رسانه را کنار هم جمع کند

وحید جلیلی که دیگر سخنران این نشست بود در سخنانش سابقه انتشار مجله سوره را از سال‌های 1359 تا 1360 معرفی کرد و برای اثبات سخنانش به مقالاتی از مرحوم حسن حسینی اشاره کرد.

وی به خاطراتش از دوره دوم دبیرستان و آشنایی با شهید آوینی اشاره کرد و گفت: از شماره اول این مجله درخشش در فضای فرهنگی و هنری بچه‌های انقلاب که تا روز آخر با خون شهید آوینی امضا شد، وجود داشت. آوینی توانسته بود اندیشه و هنر و رسانه را کنار هم جمع کند و خیمه‌ای برپا دارد که سالیان بعد آثار و برکاتش آشکارتر شد.

وی در ادامه به فضای غمبار صحن حوزه هنری در روز شهادت مرتضی آوینی حتی از سوی افرادی که وی را مورد نقد قرار می‌دادند، اشاره کرد و یادآور شد که آوینی با همه مخالفت‌ها و نقدهایی که می‌شد در مسیر درست محکم ایستاد و به فعالیتش ادامه داد.

آوینی دغدغه عدالت داشت

وی آوینی را فردی که دغدغه عدالت داشت و مبارز در مسیر انقلاب بود، معرفی کرد و در ادامه به انتشار یک پرونده درباره آوینی در سالگرد شهادت وی تاکید کرد و تک نگاری درباره این شخصیت و پرداختن به تعاملی که با محیط پیرامون داشت را ضروری دانست.

در بخش بعدی این نشست حجت الاسلام محسنی که نامش برای آوینی‌شناس‌ها بسیار آشنا است، درباره آشنایی‌اش با شهید آوینی گفت: از وقتی با وی آشنا شدم برایم نوع نگاه آوینی بیشتر از اینکه تعجب‌آور باشد باشد، قابل فهم نبود؛ بنابراین در پی همین نفهمیدن خواستم با صاحب اثر ارتباطی بگیرم تا شاید توضیح شفاهی دریچه‌ای برای فهم من شود. در ادامه علاقه پیدا کردم تا آثار آوینی را بخوانم؛ بنابراین آخرین کتاب وی که به نام «آینه جادو» منتشر شده بود را تهیه کردم تا با کتاب« آخرین دوران رنج» که خود آوینی به من داده بود بخوانم. « آخرین دوران رنج» اثر بسیار سنگینی برایم بود. بعد متوجه شدم «آینه جادو» مجموعه مقالاتی است که در مجله سوره چاپ شده است و به همین دلیل هم این نشریه برایم جالب شد.

وی در ادامه سخنانش به مطالعه شمارگان متعدد مجله سوره و خواندن چیزی حدود 70 درصد از آثار شهید آوینی به دلیل علاقه‌مندی به تفکر وی اشاره کرد و با یاد خاطره‌ای از شهادت مرتضی آوینی گفت: مجله سوره منبع آشنایی ما با آقا مرتضی آوینی بود و برای ما از دست دادن معلمی که خیلی او را ندیده بودیم حس بی‌پناه شدن را ایجاد کرد.

محسنی در ادامه به فعالیت مرتضی آوینی از سال 1368 تا 1372 در مجله سوره اشاره کرد و یادآور شد: طی دو سال اول محمد آوینی سردبیر مجله بود اما با اختلافی که با رییس حوزه هنری وقت برایش پیش می‌آید تصمیم به کناره‌گیری و تعطیلی مجله می‌گیرد. در آن زمان شهید مرتضی به برادر خود، سیدمحمد آوینی، می‌گوید که ما کارمند رئیس حوزه هنری نیستیم و مجله نیز برای فلانی نیست و حتی اگر سید محمد آوینی کناره‌گیری کند خودش همچنان کار را ادامه خواهد داد.

وی در ادامه به شباهت مقالات با سرمقاله‌های مجله سوره اشاره کرد که نوشته سیدمرتضی آوینی بودند و او با نام‌های دیگری آنها را به چاپ رسانده بود.

میرعلی نقی که آخرین سخنران این جلسه بود از همکاران مجله سوره از جمله محمد آوینی، یوسفعلی میرشکاک، اکبر بهداروند یاد کرد و در ادامه از چاپ کتابی درباره همکاری با آوینی خبر داد.

مجله سوره پناهگاهی امن بود

وی مجله سوره را پناهگاهی برای خود معرفی کرد که بر خلاف نشریات روشنفکر و آزاد که بسیار سرکوبگر، فاقد استقلال و استعدادکش بودند، از فضای بسیار خوبی برخوردار بود. او برجستگی مجله سوره را عشق به مرتضی آوینی و صفات انسانی حاکم در جو آن معرفی کرد و در ادامه به تاثیر شهادت آوینی بر روحیه همکاران وی در مجله سوره اشاره کرد.

در پایان مراسم متنی از مرحوم محمد مدد پور، شعری از موسوی گرمارودی و قصه‌ای از جهانگیر خسروشاهی خوانده شد و جشن عهد سوره با پخش کلیپی به پایان رسید.

انتهای پیام/